Vraag het de redactie

LET OP: Dit is geen officieel medisch consult. Als u klachten heeft, adviseren wij u sterk om met uw eigen behandelend arts contact op te nemen.

piijnbestrijding

Lijntje, geschreven op: Maandag 15 April '13 om 03:32

bij mijn vader werd spierinvasieve kanker ontdekt. Na een aantal weken kon hij in het Radboud Ziekenhuis Nijmegen worden opgenomen en zou zijn blaas, prostaat en lympeklieren worden weggehaald. De gang van zaken tijdens deze operatie wordt duidelijk weergegeven en na of tijdens de operatie wordt ook een drain in de rug, wervelkolom geplaatst, die morfine afgeeft, voor de pijn na de operatie.
Nadat de operatie die overigens veel langer duurde dan verwacht omdat tumor toch groter bleek en lager in bekken was vastgekleefd, ontwaakte mijn vader na een uur of 8 pas uit narcose.
Die hele nacht daarna had hij pijnklachten en in de ochtend ging hij bijna dood van pijn. Mijn moeder belde naar het ziekenhuis om te vragen hoe het was en ze mijn vader kon haar nog net vertellen heel zachtjes dat hij niet meer kon van de pijn.
In de middag werd het iets beter, er werd een extra "handpomp" bijgehaald zodat mijn vader op die manier ook nog morfine toevoer had, door om de 6 minuten op een knopje te drukken.
Omdat ik iets opving van het niet te hebben gewerkt van de drain die tijdens de operatie in het ruggemerg wordt geplaats voor de continue pijnbestrijding na het ontwaken uit de narcose, heb ik hierover vanavond gebeld. Mijn vader ligt nu, 3 dagen na de operatie nog steeds vrij levenloos in bed, praat bijna niet, misselijk, ook nog pijn, hoewel minder. Die ondraaglijke pijn die hij vlak na het ontwaken uit de narcose had tot een uur of 12 de volgende ochtend was onverdraaglijk geweest wist hij nog wel te vertellen. Ik heb gevraagd aan een der verpleegsters van de afdeling dat ik iets gehoord had over het niet werken van het slangetje dat via het ruggemerg een continu morfine als pijnbestrijding toevoert. Ik vroeg hoe hij dan zo verschrikkelijk veel pijn had kunnen hebben. Ze hadden gezegd dat we niet bang hoefden te zijn dat hij ondraaglijk zou lijden. Na een beetje erom heen te hebben gedraaid, kon de verpleegster die ik sprak er eigenlijk niet meer om heen om te vertellen dat mijn vader zelf wel had moeten aangeven dat hij zoveel pijn had gehad. Ik zei dat hij dat gedaan had, tegen mijn moeder, en ik me niet kon voorstellen dat een der verpleegsters die hem in de gaten moet houden dat niet zou hebben geweten. Bovendien zei ik zeg je dat nu alles goed werkt. Dat betekent dus dat het niet goed werkte in het begin. Kreeg mijn vader niet genoeg morfine toegediend? Heeft hij daarom zoveel pijn geleden? Toen kon ze er eigenlijk niet meer echt omheen. Het antwoord was dat ze mijn vader uiteindelijk bij iemand van de pijnbestrijding hadden kunnen krijgen en die had gekeken naar de morfine toevoer via die slang in ruggemerg. Bleek dat er een slangetje verkeerd zat en dat de toevoer veel te laag was nl. bijna op nihil. Ik vroeg haar of ik hieruit op kon maken dat mijn vader na een 7 uur durende operatie waarbij 3 organen vollegig zijn weggesneden, vergeten is om pijnbestrijding te geven? Dat er een fout was gemaakt in het aanleggen van die morfinetoevoer via de rug, waardoor er dus bijna geen toevoer van morfine is geweest de hele nacht en ochtend na zo een zware operatie. Het antwoord hierop was dus ja. Ze kon er moeilijk onderuit. Ik snapte al niet waarom mijn vader is verschrikkelijk veel pijn had, hij is een man die in zijn leven heel wat gewend is, ook wat pijn betreft. Maar een verwijderen van blaas met ingekapseld tumor tot in de bekken en verwijderen prostaat en lympfeklieren is toch een eerste vereiste dat de morfine toevoer continu loopt. Dat kan een mens toch niet verdragen, die pijn zonder een vorm van pijnstilling. Toch is dat bij mijn vader blijkbaar het geval geweest. Bijna 9 uur na de operatie heeft hij zonder enige vorm van pijnbestrijding gelegen, omdat de toevoer per ongeluk op nihil stond en er een draadje niet goed zat. Ik werd zo boos van binnen. Dat is toch onmenselijk. Die man had dood kunnen gaan van pijn, en nu is het 3 dagen verder, maar hij ligt nog als een lam vogeltje in bed en kan amper praten. Is dat lange lijden, zonder enige vorm van pijnbestrijding niet ook erg slecht voor het herstel. Hij heeft natuurlijk zoveel geleden, zijn lichaam, dat hij dood en dood moe is, en zich bijna niet meer verroert en alleeen stil blijft liggen. Ik wil eigenlijk wel weten of ik hiervoor een klacht kan indien, of dit niet een grote medische fout is, waardoor iemand onmenselijk veel pijn heeft moeten verdragen omdat de stand van morfine toevoer op 0 stond. Dat kan en mag toch niet gebeuren. Ik kan het bijna zelf niet verdragen dat hij daar zo lang met zo ontzettend ondragelijk veel pijn heeft gelegen, dat die al die tijd niet is opgemerkt of gecontroleerd is, en dat dan ook bijna mijn vader nog de schuld kreeg, want zo reageerde de desbetreffende verpleegster in eerste instantie: uw vader wist dat hij moest aangeven wanneer hij ernstige pijnen had. Ten eerste hoe moet iemand dat doen die bijna niet bij kan blijven van de pijn?? Ten tweede heeft hij blijkbaar wel aangegeven dat hij zoveel pijn had omdat s ochtends om 9 uur hij dat nog net door te telefoon aan mijn moeder kon fluisteren. Dit heeft misschien best een der verpleegsters gehoord. Ten 4e zou het niet zichtbaar zijn als iemand zoveel pijn lijdt ook al schreeuwd hij niet. Ze zijn er blijkbaar toch achter gekomen hoe dan ook, en iemand van pijnbestrijding, die ook nog met verlof was en moeilijk te vinden, is gekomen om de ruggedrain met morfine toevoer na te kijken en goed te plaatsten en de toevoer vele malen hoger te zetten. Dit had toch eigenlijk niet mogen gebeuren. Hij heeft voor niets zoveel geleden uur na uur. Hoeveel pijn kan een mens aan. 3 organen wegsnijden, en dan ontwaken zonder enige vorm van pijnbestrijding?? Dat moet toch niet mogelijk zijn. Dat mag toch niet gebeuren. Vraag: hebben jullie wel eens vaker bovenstaande vraag van iemand gahad, of soorgelijk verhaal, en wat moet ik nu doen. Ik heb niet zo veel zin, om er niet over door te gaan. Vooral niet omdat ze het het liefst in de doofpot hadden gestopt ware het niet dat ze door mijn vragen vastliep, die verpleegster. Toen pas wist ik dat het dus een niet correct ingestelde pijnbestrijding was geweest, die maakte dat hij een hele nacht en ochtend dit heeft moeten/kunnen verdragen. Wie is hier verantwoordelijk voor??? Wie kan ik hierover aanspreken??? Hoop heel erg op een spoedig antwoord. Met vriendelijke groet Mona Jannesen
Titel Auteur Geschreven op
iconspacerpiijnbestrijdingLijntjeMaandag 15 April '13 om 03:32
spacericonspacerpiijnbestrijdingredactie5Dinsdag 16 April '13 om 22:09
Advertentie
Print deze pagina uit Print deze pagina
Voeg Blaaskanker.nl toe aan je favorieten! Favorieten
(advertenties)